Ο νεκρός της ζωής μας

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ (1919-2005)

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Δ’ ΑΡΚΟΖΙ

στον Νίκο Εγγονόπουλο

Ο Ιωάννης Βενιαμίν δ’ Αρκόζι που πέθανε –

“εν ζωή” – και αναστήθηκε μόλις νυχτώνει

κάθε βράδυ σφάζει τα κοπάδια του – γίδια βόδια και

πρόβατα πολλά – πνίγει όλα τα πουλιά του αδειάζει

τα ποτάμια του και πάνω στον κατάμαυρο σταυρό

που ’χει στημένο καταμεσίς στο δωμάτιό του

σταυρώνει την αγαπημένη του. Ύστερα κάθεται μπρος

στ’ ανοιχτό παράθυρο καπνίζοντας την πίπα του

φτωχός και δακρυσμένος και σκέφτεται νά ’χε

κι αυτός κοπάδια βόδια γίδια και πρόβατα πολλά

νά ’χε ποτάμια με γρήγορα ολοκάθαρα νερά

να θαύμαζε κι αυτός το φτερούγισμα των πουλιών

να χαίρονταν κι αυτός τη ζεστή ανάσα της γυναίκας.

Advertisements

Ποίηση αλλιώς

Στο Τουίτερ τις προάλλες ανακάλυψα μια Γερμανίδα η οποία φτιάχνει ποιήματα με τις ράχες των βιβλίων που έχει στη διάθεσή της. Τα αποτελέσματα της περίεργης αυτής ποίησης τα ανέβασε με φωτογραφίες στο ίντερνετ και κάλεσε και άλλους να κάνουν κάτι το αντίστοιχο. Το να κάνεις κάτι τέτοιο είναι σίγουρα εντυπωσιακό, θέλει φαντασία και προφανώς πολλά βιβλία για να βρεις τις κατάλληλες λέξεις. Εγώ δεν διαθέτω τίποτα απ’ αυτά και έτσι, η προσπάθειά μου να φτιάξω ανάλογο ποίημα απέτυχε.  Continue reading «Ποίηση αλλιώς»

Ένα ποίημα για το Γενάρη

Περνώντας σήμερα το μεσημέρι έξω από ένα συνοικιακό βιβλιοπωλείο είδα στη βιτρίνα του, ανάμεσα στα βιβλία, και ένα ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου. Το βιβλιοπωλείο αυτό κάθε μήνα βάζει στη βιτρίνα του ένα ποίημα. Το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον, σίγουρα κάτι ασυνήθιστο.

Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα!

Έτσι ξαφνικά. Μια εικόνα στο ίνσταγκραμ και μία λεζάντα. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Δεν ξέρω γιατί με άγγιξε τόσο αυτός ο στίχος, ίσως επειδή λατρεύω μεν τη θάλασσα, ελεύθερο άνθρωπο δεν θα με χαρακτήριζα. Ο στίχος αυτός ανήκει στον Baudelaire από το ποίημα «Ο Άνθρωπος και η Θάλασσα».

Continue reading «Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα!»