Δευτέρα

Ξυπνητήρι στις 8. Μετά από καιρό. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Πατάω αναβολή, ξέρω όμως πως δεν θα κρατήσει για πολύ. Πρέπει να σηκωθώ. Τα καταφέρνω. Ετοιμάζομαι γρήγορα, κλειδιά στην τσέπη και έξω από την πόρτα. Πρώτη στάση στο Γρηγόρη για καφέ και πρωινό. Και μετά; Ένα κενό. Η μέρα, πρώτη εργάσιμη μέρα για μένα, πέρασε έτσι, χωρίς να καταλάβω τίποτα. Continue reading «Δευτέρα»

Advertisements

Πανικός

Προσπαθώ να συντάξω αυτό το άρθρο 2 μήνες τώρα. Το δουλεύω, το αφήνω για λίγο στην άκρη, το ξαναπιάνω. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, έφτασε ο Δεκέμβρης. Και, ενδόμυχα, πίστευα πως αυτό το άρθρο δεν θα το ολοκληρώσω ποτέ. Πως θα παραμείνει ένα προσχέδιο. Ήλπιζα.

Continue reading «Πανικός»

Burnout. Τόσο νωρίς;

Νομίζω πως όλοι οι δάσκαλοι και καθηγητές το έχουμε βιώσει κάποια στιγμή, εκεί, γύρω στο Μάρτιο: παντελής έλλειψη ενέργειας, πεσμένη διάθεση και ηθικό , η δουλειά γίνεται αγγαρεία και οποιαδήποτε έννοια παραγωγικότητας παύει να υφίσταται. Ο οργανισμός δουλεύει πλέον σε safe mode, και αυτό που ακούει κανείς από τα στόματα των περισσοτέρων είναι η μονότονη φράση «χρειάζομαι επειγόντως διακοπές» ή να δίνει κουράγιο ο ένας στον άλλο λέγοντας «έλα, δύο μήνες έμειναν ακόμη». Continue reading «Burnout. Τόσο νωρίς;»