Νύχτες Αραβικές και όχι μόνο

Έχω αναφέρει σε αυτό το μπλογκ την αγάπη που έχω για τα κινούμενα σχέδια, και ειδικότερα τις ταινίες της Ντίσνεϋ. Το γεγονός ότι μπορούσες να ταξιδέψεις όπου ήθελες, αφήνοντας τη φαντασία σου να καλπάζει σε κόσμους μαγικούς, όπου όλα είναι όμορφα, πολύχρωμα και χωρίς όρια. Όλα φαντάζουν δυνατά.

Continue reading «Νύχτες Αραβικές και όχι μόνο»
Advertisements

Που χάθηκες πάλι βρε ψυχή;

Χρόνια πολλά! Χριστός Ανέστη! Πως περάσατε αυτές τις μέρες; Ελπίζω όμορφα και δημιουργικά! Μετά από πολύ καιρό γράφω πάλι σε αυτό εδώ το μπλογκ. Η αλήθεια είναι πως είχα αρκετό καιρό να γράψω και αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους. Πέρα από την έλλειψη χρόνου που είναι πλέον ένα διαρκές φαινόμενο, ο βασικότερος λόγος ήταν η απομάκρυνσή μου από τα κοινωνικά δίκτυα και από το ίντερνετ.

Continue reading «Που χάθηκες πάλι βρε ψυχή;»

Ας μιλήσουμε για μουσική

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια κουβέντα που είχα με μια μαθήτριά μου τις προάλλες, η οποία είναι γεννημένη μετά τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 (ναι, το έχω αποδεχτεί, υπάρχουν παιδιά που γεννήθηκαν – για ένα περίεργο λόγο – μετά το 2000) και η οποία βλέποντας σε φωτογραφίες κάποια αυτοκίνητα- αντίκες με ρώτησε: Γιατί κάποιος να προτιμήσει ένα τέτοιο αυτοκίνητο και όχι μια BMW; Έλα μου ντε; Αυτό μόνο ένας εραστής του αυτοκινήτου θα μπορούσε να το απαντήσει. Γιατί και εγώ ενδεχομένως που δεν έχω ιδιαίτερη σχέση με τα αυτοκίνητα μάλλον την BMW θα επέλεγα.

Continue reading «Ας μιλήσουμε για μουσική»

Οι Δέκα Πρώτες Μέρες του Νέου Χρόνου

Ήρθε, λοιπόν, και το 2019. Νέο έτος, νέα όνειρα, νέες προσδοκίες. Ιδιαίτερα καλός με τις ευχές δεν είμαι, υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν καλύτερα, οπότε αφήνω τις ευχές στην άκρη. Ήδη είμαστε στα μέσα του Γενάρη, και όλα αρχίζουν να επιστρέφουν στην κανονική ροή. Αλλά γυρνώντας λίγο πίσω, βλέπω πως οι δέκα πρώτες μέρες του 2019 ήταν ιδιαίτερα έντονες.

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1.

Continue reading «Οι Δέκα Πρώτες Μέρες του Νέου Χρόνου»

120 Άρθρα

Μοιάζει με παραμύθι. Φτάσαμε αισίως τα 120 άρθρα. Θα μπορούσαν να είναι περισσότερα. Θα μπορούσαν να είναι και λιγότερα. Δεν έχει σημασία. Για ένα μπλογκ που δεν έχει ιδιαίτερη ταυτότητα ή προσανατολισμό, που ξεκίνησε περισσότερο σαν πειραματισμός και άντεξε 8 χρόνια, τα 120 άρθρα αποτελούν ορόσημο.

Continue reading «120 Άρθρα»

Μουσικά χαλιά

Σου έχει τύχει ποτέ να βλέπεις μια εκπομπή στην τηλεόραση ή να ακούς μια ραδιοφωνική εκπομπή και το μουσικό χαλί που παίζει από πίσω να σου γίνει εμμονή; Να θες να ανακαλύψεις το κομμάτι που παίζει αυτούσιο και να χάνεσαι ώρες στο ίντερνετ μέχρι να το βρεις; Και όταν το βρεις να το βάζεις στην επανάληψη μέχρι να καρφωθεί καλά στο μυαλό σου, σαν να εξαρτάται απ’ αυτό η ζωή σου αν το ξεχάσεις;  Continue reading «Μουσικά χαλιά»

Τα Παράπονά σας στο Σεπτέμβρη

Καλώς τον Σεπτέμβρη! Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι πετάω από τη χαρά μου που σε βλέπω, αλλά τι να κάνουμε; Μιας και ήρθες, κάτσε. Κάθε φορά που έρχεσαι, με βρίσκεις άνω- κάτω. Απροετοίμαστο, σκουριασμένο. Δεν νομίζω πως είσαι ιδιαίτερα αγαπητός μήνας. Δεν πρέπει να έχεις πολλούς φίλους, έτσι δεν είναι; Κάτι σαν τη Δευτέρα ένα πράγμα, αλλά σε μεγαλύτερη συσκευασία. Continue reading «Τα Παράπονά σας στο Σεπτέμβρη»

Λίγο πριν το τέλος Αυγούστου

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε βρέθηκα για πρώτη φορά στο Άστρος Κυνουρίας. Είναι ένα όμορφο παραθαλάσσιο θέρετρο, κοντά στο Ναύπλιο. Θα έλεγα πως είναι ο ορισμός των οικογενειακών διακοπών και της χαλάρωσης. Αν θέλεις να αδειάσεις το μυαλό σου από σκέψεις και σκοτούρες μπορείς να πας εκεί. Αν ζητάς την έντονη ζωή, τότε το Άστρος μάλλον δεν είναι για σένα. Και λέω μάλλον, γιατί δεν το ξέρω σίγουρα. Δεν είχα κάποιον οδηγό να με ξεναγήσει. Είδα μερικά μπαράκια, έναν πεζόδρομο- περατζάδα και αρκετές κρεπερί (που για το μέγεθος του χωριού μου φάνηκαν πολλές). Είδα και πολλά παιδάκια να παίζουν ανέμελα στην πλατεία και στους δρόμους μέχρι αργά το βράδυ. Από αξιοθέατα, πάλι θα σου αναφέρω αυτά που έπεσε το μάτι μου τυχαία, χωρίς να γνωρίζω καμία λεπτομέρεια για αυτά: μια γοργόνα, ένα θέατρο, ένα εγκαταλελειμμένο φάρο, ένα ξωκλήσι (νομίζω λεγόταν Προφήτης Ηλίας) και τα ερείπια ενός φρουρίου. Ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλα. Το φαγητό δεν με ενθουσίασε, ειδικά το σουβλάκι που δοκίμασα το βράδυ, αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός αφού δεν πήγα κάπου στοχευμένα για να έχω μια καλύτερη εικόνα. Θα ήθελα να ξαναπάω, ίσως να καθίσω λίγο παραπάνω και να το γνωρίσω καλύτερα. Με μόνο δυόμισι ώρες από την Αθήνα, θεωρώ πως το Άστρος είναι από τις εκδρομές που αξίζουν

.

ΥΓ. Θα έβαζα κανένα λινκ από το επίσημο σάιτ για περισσότερες πληροφορίες αλλά είναι τόσο κακοφτιαγμένο που θα νομίσετε, και με το δίκιο σας, πως είναι τίγκα στους ιούς.

Κινούμενα σχέδια

Το ξέρεις το κόλπο με το τετράδιο όπου στην άκρη κάθε μιας σελίδας του ζωγραφίζεις ένα σχέδιο κάνοντας μια λίγο διαφορετική κίνηση και στο τέλος αν γυρίσεις γρήγορα τις σελίδες φαίνεται σαν να υπάρχει κίνηση; Τα τετράδιά μου ήταν γεμάτα από τέτοιες ζωγραφισμένες σελίδες. Μη φανταστείς ολόκληρες ιστορίες, απλά πράγματα: ένα παιδί να πηγαίνει από το σημείο Α στο σημείο Β ή μία μπάλα να μπαίνει σε ένα καλάθι. Continue reading «Κινούμενα σχέδια»

Σάββατο στο ίδρυμα Νιάρχος

Δεν ξέρω πόσοι Αθηναίοι, άνθρωποι που ζουν και εργάζονται σε αυτήν εδώ την πόλη, δεν έχουν επισκεφτεί ούτε μία φορά το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Με μία γρήγορη και καθόλου επιστημονική έρευνα που έκανα μεταξύ φίλων φαίνεται να μην είναι πολλοί. Και εγώ ήμουν μέρος αυτής της μειοψηφίας. Ορίστε, το είπα! Δεν είχα επισκεφτεί ποτέ το μέρος αυτό. Μέχρι πρόσφατα. Continue reading «Σάββατο στο ίδρυμα Νιάρχος»