Τα Παράπονά σας στο Σεπτέμβρη

Καλώς τον Σεπτέμβρη! Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι πετάω από τη χαρά μου που σε βλέπω, αλλά τι να κάνουμε; Μιας και ήρθες, κάτσε. Κάθε φορά που έρχεσαι, με βρίσκεις άνω- κάτω. Απροετοίμαστο, σκουριασμένο. Δεν νομίζω πως είσαι ιδιαίτερα αγαπητός μήνας. Δεν πρέπει να έχεις πολλούς φίλους, έτσι δεν είναι; Κάτι σαν τη Δευτέρα ένα πράγμα, αλλά σε μεγαλύτερη συσκευασία. Continue reading «Τα Παράπονά σας στο Σεπτέμβρη»

Advertisements

Λίγο πριν το τέλος Αυγούστου

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε βρέθηκα για πρώτη φορά στο Άστρος Κυνουρίας. Είναι ένα όμορφο παραθαλάσσιο θέρετρο, κοντά στο Ναύπλιο. Θα έλεγα πως είναι ο ορισμός των οικογενειακών διακοπών και της χαλάρωσης. Αν θέλεις να αδειάσεις το μυαλό σου από σκέψεις και σκοτούρες μπορείς να πας εκεί. Αν ζητάς την έντονη ζωή, τότε το Άστρος μάλλον δεν είναι για σένα. Και λέω μάλλον, γιατί δεν το ξέρω σίγουρα. Δεν είχα κάποιον οδηγό να με ξεναγήσει. Είδα μερικά μπαράκια, έναν πεζόδρομο- περατζάδα και αρκετές κρεπερί (που για το μέγεθος του χωριού μου φάνηκαν πολλές). Είδα και πολλά παιδάκια να παίζουν ανέμελα στην πλατεία και στους δρόμους μέχρι αργά το βράδυ. Από αξιοθέατα, πάλι θα σου αναφέρω αυτά που έπεσε το μάτι μου τυχαία, χωρίς να γνωρίζω καμία λεπτομέρεια για αυτά: μια γοργόνα, ένα θέατρο, ένα εγκαταλελειμμένο φάρο, ένα ξωκλήσι (νομίζω λεγόταν Προφήτης Ηλίας) και τα ερείπια ενός φρουρίου. Ενδεχομένως να υπάρχουν και άλλα. Το φαγητό δεν με ενθουσίασε, ειδικά το σουβλάκι που δοκίμασα το βράδυ, αλλά και πάλι δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός αφού δεν πήγα κάπου στοχευμένα για να έχω μια καλύτερη εικόνα. Θα ήθελα να ξαναπάω, ίσως να καθίσω λίγο παραπάνω και να το γνωρίσω καλύτερα. Με μόνο δυόμισι ώρες από την Αθήνα, θεωρώ πως το Άστρος είναι από τις εκδρομές που αξίζουν

.

ΥΓ. Θα έβαζα κανένα λινκ από το επίσημο σάιτ για περισσότερες πληροφορίες αλλά είναι τόσο κακοφτιαγμένο που θα νομίσετε, και με το δίκιο σας, πως είναι τίγκα στους ιούς.

Κινούμενα σχέδια

Το ξέρεις το κόλπο με το τετράδιο όπου στην άκρη κάθε μιας σελίδας του ζωγραφίζεις ένα σχέδιο κάνοντας μια λίγο διαφορετική κίνηση και στο τέλος αν γυρίσεις γρήγορα τις σελίδες φαίνεται σαν να υπάρχει κίνηση; Τα τετράδιά μου ήταν γεμάτα από τέτοιες ζωγραφισμένες σελίδες. Μη φανταστείς ολόκληρες ιστορίες, απλά πράγματα: ένα παιδί να πηγαίνει από το σημείο Α στο σημείο Β ή μία μπάλα να μπαίνει σε ένα καλάθι. Continue reading «Κινούμενα σχέδια»

Σάββατο στο ίδρυμα Νιάρχος

Δεν ξέρω πόσοι Αθηναίοι, άνθρωποι που ζουν και εργάζονται σε αυτήν εδώ την πόλη, δεν έχουν επισκεφτεί ούτε μία φορά το ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Με μία γρήγορη και καθόλου επιστημονική έρευνα που έκανα μεταξύ φίλων φαίνεται να μην είναι πολλοί. Και εγώ ήμουν μέρος αυτής της μειοψηφίας. Ορίστε, το είπα! Δεν είχα επισκεφτεί ποτέ το μέρος αυτό. Μέχρι πρόσφατα. Continue reading «Σάββατο στο ίδρυμα Νιάρχος»

Ταράτσα

Σας έχω δείξει τη θέα από την ταράτσα μου; Όχι; Ίσως επειδή και εγώ δεν ανεβαίνω εκεί. Δεν έχω λόγο να ανέβω. Δεν είναι μεγάλη, καταλαμβάνεται από κεραίες της τηλεόρασης, δορυφορικά πιάτα και ηλιακούς θερμοσίφωνες. Και δυο σχοινιά για τη μπουγάδα. Δεν ξέρω αν ανεβαίνει ποτέ κανείς εκεί πάνω. Και εγώ, σήμερα που ανέβηκα, ήταν συμπτωματικό. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε κανείς να οργανώσει ένα πάρτι εκεί. Δεν είναι και η καλύτερη θέα, αλλά ένα ηλιοβασίλεμα πρόλαβα να το βγάλω με το κινητό.

Απόδραση στις Σπέτσες

Στο τέλος μιας ιδιαίτερα δύσκολης και κοπιαστικής χρονιάς (θυμίζω πως για εμάς τους καθηγητές η χρονιά τελειώνει το καλοκαίρι) η πρόταση για ένα τριήμερο σε ένα νησί φαινόταν μια καταπληκτική ιδέα. Αποφασίσαμε να πάμε Σπέτσες σαν τον πιο κοντινό προορισμό και για το γεγονός πως δεν θα χρειαζόμασταν να πάρουμε μαζί μας αμάξια.  Continue reading «Απόδραση στις Σπέτσες»

Ο νεκρός της ζωής μας

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ (1919-2005)

Ο ΝΕΚΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΕΝΙΑΜΙΝ Δ’ ΑΡΚΟΖΙ

στον Νίκο Εγγονόπουλο

Ο Ιωάννης Βενιαμίν δ’ Αρκόζι που πέθανε –

“εν ζωή” – και αναστήθηκε μόλις νυχτώνει

κάθε βράδυ σφάζει τα κοπάδια του – γίδια βόδια και

πρόβατα πολλά – πνίγει όλα τα πουλιά του αδειάζει

τα ποτάμια του και πάνω στον κατάμαυρο σταυρό

που ’χει στημένο καταμεσίς στο δωμάτιό του

σταυρώνει την αγαπημένη του. Ύστερα κάθεται μπρος

στ’ ανοιχτό παράθυρο καπνίζοντας την πίπα του

φτωχός και δακρυσμένος και σκέφτεται νά ’χε

κι αυτός κοπάδια βόδια γίδια και πρόβατα πολλά

νά ’χε ποτάμια με γρήγορα ολοκάθαρα νερά

να θαύμαζε κι αυτός το φτερούγισμα των πουλιών

να χαίρονταν κι αυτός τη ζεστή ανάσα της γυναίκας.

Μερικές σκέψεις για την τηλεόραση (και το Netflix)

Ένα μήνα δοκιμαστικό μου έδωσαν, ας το δοκιμάσω σκέφτηκα. Έτσι έγινα μέλος του Netflix. Βέβαια, αυτή δεν ήταν η πρώτη μου επαφή με την συγκεκριμένη πλατφόρμα, αλλά αυτό θα το εξηγήσω λίγο πιο κάτω. Άρχικά θα ήθελα να αναφερθώ για τη σχέση μου με την τηλεόραση. Continue reading «Μερικές σκέψεις για την τηλεόραση (και το Netflix)»

Instagram: Τίτλοι Τέλους

Πριν από λίγο καιρό πήρα την απόφαση και έκλεισα το λογαριασμό μου στο Instagram. Και δεν μιλάω απλά να σβήσω την εφαρμογή μου στο κινητό. Αυτό το είχα επιχειρήσει πολλές φορές χωρίς αποτελέσματα. Μπορεί να έμενα δυο τρεις μέρες εκτός και μετά πάλι από την αρχή. Continue reading «Instagram: Τίτλοι Τέλους»

Λείπει το Πάθος 

Νομίζω πως όλοι οι άνθρωποι κάποια στιγμή στη ζωή τους έχουν σκεφτεί να παρατήσουν τη δουλειά τους και να κάνουν κάτι άλλο. Εμένα σίγουρα μου έχει περάσει, τώρα τελευταία μάλιστα όλο και πιο έντονα. Δεν είναι ότι δεν αγαπάω τη δουλειά μου, το αντίθετο θα έλεγα. Πολύ φοβάμαι πως ρουτίνιασα.  Continue reading «Λείπει το Πάθος «